YOUNGCAPITAL
BLOG


Artikel

Ik studeerde vijf jaar rechten en deed daarna iets totaal anders

Door Alexander Verbist op 19-03-2018
4 reacties | 12929 views

Alexander

Ben jij iets aan het studeren? Of ben je net klaar met een studie? En wil je iets totáál anders gaan doen, nu of na je opleiding? Dan is dit een boodschap voor jou.

Jij denkt aan een ‘carrièreswitch’. Om jouw diploma links te laten liggen, en een andere richting op te gaan. Maar ergens twijfel je nog.

Want ja, je hebt al zoveel jaren lopen zwoegen op je studie. Is het dan nog wel oké om iets heel anders te gaan doen? Gaat dat wel lukken? En gaan mensen niet vreemd opkijken?

The struggle is real

Je bent heus niet alleen. Ook ik besloot dat ik een heel andere richting uit wilde gaan na mijn rechtenstudie. En dat nadat ik er vijf jaar van mijn leven aan heb gespendeerd. Slik.

Waarom was ik er dan ooit aan begonnen? Die vraag wordt me vaak gesteld. Nou, mijn belangrijkste motivatie toen ik zoveel jaar geleden voor de rechtenstudie koos, was dat ik grootse redevoeringen wilde houden voor massa’s mensen. Want dat is, zo dacht ik, wat een advocaat doet. Zoals Cicero, toch?

Oh, how little did I know. Tijdens de eerste weken merkte ik al snel dat een rechtenstudie uit meer bestond dan redevoeren. Dikke handboeken, bijvoorbeeld. De leerstof vond ik maar mwah (lees: boooooring), maar ik was voldoende afgeleid door feestjes en andere studentikoze dingen om er niet al te veel over na te denken. En ik studeerde verder.

Ik liep verschillende stages in de juridische wereld. Fijne ervaringen waren dat, al gold dat niet voor het werk dat ik er deed. En ergens begon dat wel te knagen, maar ik studeerde toch verder.

Uiteindelijk hakte ik de knoop door in het laatste jaar van mijn masteropleiding, tijdens een sollicitatiegesprek bij een bekend advocatenkantoor. Ik kreeg allerlei vragen over waarom ik er wilde werken, en door eerdere ervaring wist ik exact welke antwoorden mij een job zouden opleveren.

Maar ik besefte toen dat die antwoorden zo veraf stonden van wat ik écht dacht, dat ik me er niet toe kon zetten ze te geven. Mijn beslissing stond vast.

De twijfel is overal

Na mijn besluit niets met Rechten te doen, gebeurde er iets opvallends. Overal om me heen zag ik twijfel over de stap naar een juridische carrière. Soms zelfs bij de high potentials van de collegezaal, die stages hadden gelopen bij advocatenkantoren op de Zuidas en met een kort knikje bij die kantoren zouden kunnen beginnen.
Door die verhalen wilde ik dit stuk schrijven. Om jou, de twijfelaar, die zo’n stap in het onbekende wel wil zetten, maar er stress of angst bij voelt, te laten zien dat het oké is om na je studie iets heel anders te doen. En vooral: dat het goed kan aflopen. Dat het kan lukken.

En dat heb je ook nodig. Want het kan f*cking eng zijn om opeens, totaal uit je comfortzone, iets helemaal anders te gaan doen en niet te weten of het wat zal worden. Of om niet eens te weten wat je dan wel zou doen.

The pursuit of happiness

Bij mij is het gelukt. Van het recht sprong ik naar het schrijven van teksten. Momenteel werk ik als tekstschrijver voor YoungCapital, en nooit eerder voelde ik me zo tevreden over een beslissing.

En ik ben zeker niet de enige bij wie het is gelukt.

Uit mijn afstudeerjaar alleen al ken ik iemand die zich omschoolt tot IT’er, en iemand anders die als accountant in Londen werkt. Weer een ander studeerde Rechten, schreef nooit zijn eindthesis en woont inmiddels in Singapore, waar hij zijn eigen start-up heeft opgericht.

Gaan mensen vreemd opkijken wanneer ze horen dat je iets anders wilt doen? F*ck yes. Iedereen. Maakt dat jou wat uit? F*ck no, want jij neemt je leven in eigen handen en streeft actief naar wat Amerikanen zo lyrisch the pursuit of happiness noemen in hun grondwet. En dan betekent een meninkje hier of daar helemaal niets.


Heb jij ook twijfels over je studie en wat je erna wilt doen? Sta je op het punt een stap in een andere richting te zetten? Laat het hieronder weten in een reactie.

Reacties

  • Alexander:

    10-04-2018

    Hey Kim, overleven versus gelukkig zijn is een doodnormale afweging om te maken. Natuurlijk is overleven enorm belangrijk, want kun je niet overleven, dan ben je niet gelukkig. Simple as that. De vraag is vooral: kun jij overleven met de baan of in de sector die je gelukkig maakt? Misschien onderschat je die mogelijkheid. Misschien kun jij overleven wel gewoon combineren met gelukkig zijn. Een tip? Bereken eens hoeveel geld je écht nodig hebt. Met een concreet bedrag ben je realistischer en ga je niet gewoon geld najagen omdat je denkt dat je veel geld nodig hebt. Misschien realiseer je dat je toch kunt overleven met die baan of in die sector die jou de moeite waard lijkt. Wat je ook doet in de toekomst, de kans bestaat dat jouw ouders het gaan afkeuren. Maar weet je, dat is hun probleem. Want dit is jouw leven. Jij neemt de eindbeslissingen. Veel succes!

  • Kim:

    05-04-2018

    Ik volg een opleiding die mijn ouders voor mij gekozen hebben. Ja, extreem langstudeerder en ja..daar zit veel pijn, tijd en geld in. Het idee dat ik zo niks met die HBO opleiding wil en liever een baantje in de horeca/entertainment achterna ga vind ik..lastig. Waarom zou ik ervoor kiezen 40 uur per week te zwoegen voor een mager loon? Als ik dit jaar afstudeer toont dat toch gewoon dat ik die HBO baan kan doen? Ik struggle ook met die innerlijke dialoog: hoeveel moet ik inleveren omwille van overleven versus gelukkig zijn?

  • Eveline:

    04-04-2018

    Wat een mooi verhaal Kevin, en wat cool dat je dat durft te delen. Ik denk zelf dat veel mensen hier moed uit kunnen putten. Zo van: zie je wel, je mág heus wel eens van richting veranderen. Dat is helemaal niet erg en dat betekent ook niet dat alles daarvoor verloren moeite was. Alles is ervaring, toch? Veel succes in ieder geval!

  • Kevin Reinders:

    04-04-2018

    Super tof verhaal! Ik kan me goed identificeren met de situatie. Op dit moment zit ik in een situatie waarin ik een stap wil gaan maken in een compleet nieuwe richting. Ik ben altijd wat onzeker geweest in mijn studieperiode. Ik ben ooit begonnen op de middelbare school met een extra vak LO2 (lichamelijke opvoeding) en kwam daarmee in de sportklas. Ik wist het namelijk zeker; sport was mijn passie. Na het afronden van mijn middelbare school werd ik zo onzeker door alle mogelijkheden, opleidingen en meningen van andere. Uiteindelijk koos ik ervoor om een MBO opleiding; mediavormgever te volgen omdat ik wel handig was met computers. Wat betreft die keuze; 2 vingers in mijn neus, wél leuk maar niet mijn ding voor op de lange termijn. Toen werd ik weer onzeker, wat nu!? Ik was 19 jaar en er nog niet klaar voor om fulltime te werken. Ik koos ervoor om terug te vallen op sport. Want achja, dit was altijd mijn passie. Ik nam toen wel een toffe beslissing; ik maakte de overstap van het MBO naar HBO, namelijk HBO sportkunde. Onwijs zwaar, uren gestudeerd, veel geleerd en onwijs 'succesvol'. Ik haalde hoge cijfers, heb werkervaring opgedaan in verschillende bedrijven en ben compleet veranderd als persoon. Nu werk ik al sinds mijn HBO studie in de sport. Ik ben zelfs recent begonnen aan een nieuwe baan als lifestylecoach. Echter kwam die onzekerheid WEER terug. "Wil ik dit op de lange termijn", "Daagt mij dit voldoende uit?". Conclusie: NEE. Sport vind ik nog altijd geweldig. Maar ik begin het meer te voelen als een hobby. Een carrière switch, dat heb ik nodig. Maar wat ga ik doen? Geen idee. Momenteel lees ik dagelijks vacatures, blogs, verhalen en ga ik naar evenementen zoals de carrièrebeurs. Ik ga loslaten aan de sportbranche waar ik super veel in heb geïnvesteerd. Ik ben klaar voor een nieuwe stap en verandering (zeg ik overtuigend, maar ben toch echt wel erg onzeker hierover). Mijn motto nu: Every accomplishment starts with the decision to try.


Plaats jouw reactie